Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Πάνω

Κανένα Σχόλιο

Τα «γιατί ρε γαμώτο» 25 ετών!

Τα «γιατί ρε γαμώτο» 25 ετών!
popup

Επειδή ορισμένοι φίλοι, γνωστοί, με έπιασαν σήμερα από τη… μύτη και παραπονέθηκαν για την «παραπεταμένη» περιφέρεια και τα «επαρχιωτάκια», σας παραθέτω ένα παλαιότερο άρθρο που είναι διαρκώς επίκαιρο, διότι είναι άκρως βιωματικό.

 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΝ

Ως πολίστας του Ηρακλή, με διάφορους προπονητές (και με τον καλύτερο Θεσσαλονικιό κόουτς, Τάσο Δούμπα να με καθοδηγεί, πέρα από τον Αντώνη Χουζούρη που έβαλε τις βάσεις για να γίνουμε οικογένεια περίπου 30 παιδιά του «Γηραιού») να έχουν… περάσει από το μυαλό και το σώμα μου, θυμήθηκα τις δυσκολίες που περνούσαμε εμείς τα… επαρχιωτάκια.

ΦΙΛΙΚΑ; ΕΙΔΟΣ ΕΝ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Κατεβαίναμε (παρά το γεγονός ότι με σκληρή δουλειά πετυχαίναμε πράγματα) στην Αθήνα χωρίς φιλικά παιχνίδια και με λιγοστούς αγώνες στις πρώτες φάσεις. Παλεύαμε να κάνουμε φιλικά με τον Άλμπατρος, τον ΟΦΘ παλαιότερα κι αργότερα με τους Άρη, ΠΑΟΚ κ.α.

Αντίθετα οι αντίστοιχοι 79άρηδες της Αθήνας έπαιζαν δυνατά φιλικά όποτε τους… κάπνιζε. Τη μία γινόταν αγώνες στη Ν. Σμύρνη, μετά ακούγαμε για τουρνουά στο Παπαστράτειο, μετά τον Άγιο Κοσμά, στη Βουλιαγμένη κι αυτό συνεχιζόταν με… φρενήρεις ρυθμούς.

Ακόμα εμείς τα… επαρχιωτάκια βλέπαμε τους εκάστοτε ομοσπονδιακούς προπονητές ή τους τεχνικούς των κλιμακίων σαν μεγάλους κι αξιοσέβαστους. Ομως ορισμένοι πολίστες του κέντρου τους μιλούσαν στον… ενικό. Κι αυτό μας στενοχωρούσε πάρα πολύ. Τα «γαμώτο» πήγαιναν κι ερχόταν…

Ο ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ 

Ομως είχαμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έπρεπε να δουλέψαμε δύο φορές περισσότερο από εκείνους για να πάρουμε κάποιο μετάλλιο στα πρωταθλήματα των υποδομών. Αυτό τελικά μου έκανε καλό (πολύ καλό) στην περαιτέρω ζωή μου γιατί έμαθα ότι τίποτα δε σου χαρίζεται, παρά μόνο ορισμένα στοιχεία που ανά πάσα στιγμή θα στα «κλέψει κάποιος» αν δεν έχουν βάσεις και γερά θεμέλια.

 

ΑΘΛΗΜΑ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΩΝ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ

Επίσης τότε εμάς τα… επαρχιωτάκια μας πείραζε πολύ που το άθλημά μας, παρά το γεγονός ότι είναι από τα πιο δύσκολα και χύναμε κιλά ιδρώτα μέσα στην πισίνα, ήταν παραγκωνισμένο και δεν ασχολούνταν και πολλοί (για την ακρίβεια ασχολούνταν και το γνώριζαν ελάχιστοι) φίλοι στο σχολείο, στο φροντιστήριο…

«Γιατί γίνεται αυτό σε ένα άθλημα που έχει επιτυχίες και μόνιμη παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες;», ρωτούσαμε όλοι τότε τους προπονητές μας, αλλά οι απαντήσεις που παίρναμε δεν ήταν πειστικές.

Ισως έφταιγε το γεγονός ότι είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποιος, αν τα ριπλέι κάτω από το νερό δεν παίζουν διαρκώς. Ισως… χαλάει πολύ κόσμο το water polo διότι ένα σφύριγμα, στο μπάχαλο και το ξύλο μέσα στο νερό κι ειδικότερα στο φουνταριστό, μπορεί να είναι από επιθετικό φάουλ μέχρι κι αποβολή. Ανάλογα με τις εμπειρίες, τη διάθεση και τις γνώσεις του εκάστοτε ρέφερι.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ… ΧΟΡΗΓΟΙ

Τέλος με πείραζε πολύ που για να πάμε σε κάποιο τουρνουά και να ενισχύσουμε την ομάδα, πάντα εμείς τα… επαρχιωτάκια, έπρεπε να βάζουν οι γονείς το χέρι στην τσέπη και μάλιστα πολύ βαθιά.

Και με τις πολλές περικοπές στο μπάτζετ της ομοσπονδίας (και τα παράβολα), μου ήρθαν στο μυαλό τα «παρακάλια» των εφόρων προς του γονείς για να πληρώσουν κάποια μετακίνηση, τη διαμονή ή τη διατροφή των αθλητών. Τουλάχιστον τότε οι γονείς είχαν δουλειές, έβγαζαν χρήματα κι έκαναν πολλά.

ΓΟΝΕΙΣ… ΑΝΕΡΓΟΙ

Σήμερα, με την ανεργία να έχει χτυπήσει… κόκκινο, ποιος γονέας θα πληρώσει 200 ή 300 ευρώ για να παίζει (πέρα από τη συνδρομή, τα μαγιό, σκουφάκι, γυαλάκια, μπουρνούζια κ.α.) το παιδί του στα πρωταθλήματα υποδομών, ενώ δεν έχει να πληρώσει τη ΔΕΗ;

Δυστυχώς το άθλημα οδηγείται στο… καναβάτσο κι ορισμένοι δεν προνόησαν, εδώ και πολλά χρόνια (στα χρόνια της οικονομικής άνθησης, έστω και με δανεικά όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) να βρουν χορηγούς και να το αναπτύξουν, μια και τους αρκούσε το «μαξιλάρι» της κρατικής επιχορήγησης. Κρίμα, κρίμα, κρίμα…

Πρόσθεσε ένα σχόλιο